Feeling sad....somehow....

Heb je ooit weleens het gevoel gehad alleen en verdrietig te zijn zonder dat je weet waarom?
Ook al heb je heel veel lieve vrienden om je heen die om je geven. Je kunt het niet helpen je toch een beetje down te voelen... Zo'n moment heb ik nu een beetje. Dat is al een tijdje aan de gang. Ik weet niet waarom ik me zo voel. Misschien omdat mijn eczeem mij beperkt in veel sociale aspecten en mij dat nu dwars gaat zitten? Ik denk eigenlijk dat het heel veel dingen zijn die ik heb opgekropt, waar ik een beetje ontevreden over ben, of waar ik me zorgen om maak, of waar ik me aan erger. Bij dat soort momenten probeer ik dat gevoel vaak te onderdrukken. Omdat ik het niet fijn vind om mensen te laten merken dat ik in een niet zo'n goede bui ben. Bij mijn familie maakt het me niet zoveel uit. Maar bij vrienden merk ik dat ik vaak voorzichtig ben met dit soort dingen. Misschien dat ik bang ben dat ze me niet zo leuk meer zullen vinden als ze merken dat ik in werkelijkheid een vreselijk, irritante, egoïstische zeurpiet ben? Ik krop mijn gevoelens heel vaak op. Vooral als ik verdrietig ben. Eigenlijk is dat heel slecht voor mij. Vooral voor mijn eczeem, want zo zorg ik dat er emotionele spanning onder mijn huid zit. Waarom laat ik het mezelf niet toe om te huilen als ik verdrietig ben? Ik denk dat het komt omdat ik dan denk dat ik zielig ben? De weg naar genezing is echt een moeilijke weg... Ik heb momenten waarbij het echt een stuk beter met mij gaat, maar dan zijn er weer dagen waarop het lijkt alsof ik weer in het oude patroon terug ga vallen.

Momenteel ben ik havo gaan doen en heb ik net het vierde jaar afgerond. Ik heb sinds de start van dit schooljaar ook veel nieuwe vrienden gemaakt. Ik ben er heel blij mee. Ze zijn heel aardig en ik heb elke dag de grootste lol met ze. Ze accepteren me zoals ik ben en ze betrekken me ook overal bij. Ik heb dit jaar volgens mij voor het eerst echt het gevoel gehad dat ik ergens bij hoorde. Het was een zeldzame, warme gevoel waar ik gelukkig en blij van werd. Dit jaar heb ik dan wel gehaald. Maar het was niet zonder obstakels. Ik had ook dit jaar weer veel last van mijn eczeem. Ik ben dan geloof ik ongeveer 60% van de tijd afwezig geweest. Daarom was ik vaak best wel nerveus, omdat ik niet wist hoe ik het in de toetsweek zou doen. Gelukkig ging het elke keer redelijk goed. Ik ben dan ook geslaagd met geen enkele onvoldoendes op mijn rapport. Dat is echt iets waar ik me echt blessed voor voel. Ik ben nu over naar 5 havo. Ook al duurt het nog een tijdje, de gedachte eraan maakt me weer een beetje zenuwachtig, omdat dat het examenjaar is. Je moet dan heel veel werkstukken enzo maken. Volgend jaar is echt een belangrijk jaar. Vooral als je snel van de middelbare school af wilt zijn haha :P Ik heb het vierde jaar dit keer gewoon voor de derde keer gedaan. Eerst 2x op vwo, nu op havo. Ik begin het zo langzamerhand een beetje zat te worden. Ik wil volgend jaar echt hard mijn best gaan doen, zodat ik ga slagen! Ik wil echt niet langer op de middelbare school zitten! Iedereen om mij heen weet nu al ongeveer naar welke universiteit hij/zij wilt gaan of welke opleiding hij/zij wilt doen, maar ik heb echt nog geen idee! >< Daar maak ik me ook weleens zorgen over... Ik vraag me vaak af wat er eigenlijk van mij wordt... Ik heb hele erge eczeem en daar komt ook nog eens extreme voedselallergie bij... Dat wordt niet makkelijk als ik later een baan wil nemen. Ik twijfel dan ook best vaak over mijn toekomst. Bovendien kan niemand mij de garantie geven dat mijn eczeem op een dag voor 100% weg zal gaan, dus kan ik alleen hopen op het beste.

Volgend jaar krijg ik gelukkig wel hulp van de rugzak. Dat is een hulpmiddel waarbij een begeleider mij komt helpen als ik voor een lange tijd afwezig ben van school. Diegene zorgt er dan voor dat dan toch nog de stof kan bijhouden. Ik heb die hulp echt hard nodig. Want ik weet bijna zeker dat ik volgend jaar weer voor een lange tijd afwezig zal zijn. Dit jaar was het immers niet te vermijden.

Ik voel me vandaag niet zo lekker. Ik ben ongesteld geworden en ik begin nu buikpijn te krijgen. Dus ga ik dit zo langzamerhand afronden. Ik vertrek zaterdag de 24e toch weer naar China voor 4 weken. Daar is youtube niet toegankelijk, dus heb ik genoeg tijd om dit dagboek verder te updaten.

Waar ik verder nog soort van over zat te piekeren was het feit dat mijn vriendinnen nu al klaar met de middelbare school zijn. Ze hebben al hun gala gehad en ik heb ook al de foto's van de diploma uitreiking gezien. Ik zat de laatste tijd een beetje te denken hoe we hierna elkaar niet meer zo vaak zullen spreken of elkaar niet meer zo vaak kunnen zien als we willen. Ik denk dat ik door dat idee een beetje droevig werd. Misschien ook door het feit dat ze op de universiteit nieuwe vrienden zullen maken. Ik ben denk ik bang dat ze me dan zullen vergeten. Want vriendschap moet onderhouden worden. Je hoort met elkaar af te spreken, leuke dingen met elkaar te doen, zoals film kijken, shoppen, chillen etc. Als je dat niet doet, heb je kans dat het contact gaat verwateren. Dat is iets waar ik heel erg tegenop kijk en waarvan ik hoop dat dat niet gaat gebeuren. Als ik mijn vriendinnen hoor praten over waar ze allemaal naartoe gaan zonder ouders, ben ik blij voor ze.. Maar diep van binnen voel ik dan een soort gat van verdriet en spijt, omdat ik niet met ze mee kan gaan en de dingen niet met ze mee kan beleven. Mijn paranormale dokter zei tegen mij dat ik de dingen gewoon moet accepteren zoals ze zijn. Ik heb nou eenmaal eczeem, dat zorgt nou voor bepaalde beperkingen. Het is niet zo dat ik het heel erg slecht heb. Ik bedoel, ik heb vrienden kunnen maken die heel erg lief zijn en om mij geven. Maar ik kan het toch niet helpen me af en toe sip te voelen, als ik mijn vriendinnen lol zie maken of hun avonturen hoor vertellen waar ik bij kon zijn als ik geen eczeem & voedselallergie had gehad. Ik voel me op dat moment zo alleen....en soort van verlaten...

Maarja, wat doe je eraan he? Ik kan nu alleen hopen dat mijn eczeem op een gegeven moment beter zal worden en dat mijn voedselallergie een stuk minder zal zijn, zodat ik op een dag hopelijk ook een (verre) reis kan maken met mijn vriendinnen zonder mijn ouders. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat het nog een heeele lange tijd zal duren... We zien wel. Eerst moet ik maar eens het vijfde jaar door zien te komen haha :P Ik moet zorgen dat ik slaag voor mijn examens en mijn diploma haal. De rest komt dan wel....hoop ik...